Dat de alarmbellen door de Inspectie zijn gaan rinkelen, is goed. De eerste stap van een oplossing van een probleem is de erkenning dat er een probleem is. Natuurlijk wordt gezegd dat het probleem niet zo groot is omdat niet overal alle bellen afgaan. Maar er zijn enkele bellen die nooit hadden mogen afgaan.
Het is niet acceptabel dat mensen die niet incontinent zijn toch luiers om moeten vanwege toiletrondes. Het is niet acceptabel dat luiers pas na 6 tot 8 uur gecontroleerd worden en mensen lang met een vieze luier om zitten.
Mensen vastbinden wegens personeelsgebrek. Dat kan eenvoudig niet.
En dat mensen honger lijden omdat er onvoldoende hulp van hetzij het personeel, hetzij vrijwilligers is, is onacceptabel. Maaltijden en drinken moeten voldoende gespreid zijn. Men kan niet om 12 uur aan tafel gaan als er om 10 uur nog niet ontbeten is, en dan vervolgens voor 5 uur het avondeten afgeruimd hebben.
Natuurlijk hebben ook verpleeghuiscliënten recht op 24-uurs zorg van een arts, net als elke Nederlander recht op zorg van een huisarts heeft. Een arts en/of verpleegkundige moet beschikbaar zijn. En waarom is nog steeds het probleem van doorliggen niet opgelost. In de Kamer praten we er al jaren over en nog steeds wordt het voorkomen van doorliggen gezien als zorgvernieuwing in plaats van basiszorg.

Deze zaken mogen niet voorkomen en al is het maar in één huis, dan is het te veel. Het zal je vader of moeder maar zijn die dit lot treft.

Dat dit niet kan, daar zijn we het allemaal over eens. Maar hoe lossen we het op?
Helaas is extra geld niet de oplossing. Immers er zijn veel goede huizen die wel met hetzelfde budget goede zorg verlenen en de brancheorganisatie Arcares heeft zelfs in het convenant enkele weken geleden vrijwillig aangeboden om geld in te leveren omdat de zorg inefficiënt is.
Vanuit Den Haag een stel deskundige orde op zaken laten stellen, zal niet werken Wie luistert naar een “betweter” die even een probleem oplost waar jij al jaren mee worstelt?
De Staatssecretaris stelt een genuanceerde aanpak voor. Primair stelt zij dat de instellingen zelf verantwoordelijkheid hebben en dat de zorgkantoren mede verantwoordelijk zijn voor kwaliteit. Dat is waar, maar als men er al sinds jaren niet uitkomt, ligt het dan niet voor de hand dat men er nu weer niet uitkomt? Welke concrete acties moet men nu doen. Waar gaat de inspectie op letten dat men doet?
De CDA-fractie stelt voor dat er per huis met een rinkelende bel concrete ondersteuning wordt afgesproken. Hetzij van een collega, hetzij van adviseurs. Waarbij instellingen – directie met cliëntenraad - zelf moeten kunnen kiezen van wie zij advies krijgen, maar dan ook gedwongen zijn dat advies op te volgen. Kan de Staatssecretaris aangeven hoe zij daar tegen aan kijkt?
Dat daarnaast zoals de Staatssecretaris aangeeft goede voorbeelden verspreid worden, ondersteunen we van harte. En eventueel verder onderzoek kan ook helpen.
Graag horen wij hoe aan het eind van het jaar, dus over 3 maanden de stand van zake dan is en welke maatregelen er genomen moeten worden bij instellingen waarbij deze aanpak niet geholpen heeft.