Zalm blijkt ook een typische ambtenaar van Financiën die in eind jaren '70 aangenomen werd. Veel van deze ambtenaren - ik ken er enkele persoonlijk - hadden de tijd mee en hebben een goede loopbaan gehad. Terecht merkte prof. Henk de Haan, mijn voormalige collega in de CDA-fractie, op tegen Zalm dat het goed was dat hij hem niet aangenomen had als promovendus omdat Zalm het dan nooit zover gebracht had.

Ook blijkt uit het boek dat Zalm meer ambtenaar dan politicus was. Dat blijkt uit onder meer uit het feit dat hij vindt dat hij de algemene politieke beschouwingen als fractievoorzitter van de VVD-fractie en als plaatsvervanger van de MP (Balkende was ziek door infectie aan zijn voet) zeer goed deed. Kamerleden en journalisten dachten daar anders over, maar niemand doet moeilijk bij een eerste optreden. En daar is het gelukkig, ook voor Zalm bij gebleven.

Opmerkelijk was de gebruiksaanwijzing van Zalm over zichzelf. Aan hem moest gemeld worden: ik heb een probleem; wil je me helpen? Pronk protesteerde eens als Minister van VROM in de Ministerraad dat hij geen geld kreeg, maar een andere minister wel. Zalm antwoordde dat die ander op zijn knieën was gegaan. Pronk loopt naar Zalm, gaat op zijn knieën. Zalm geeft de gevraagde Fl. 10 mln. Ook hielp het als je een vrouw was.
Ayaan Hirsi Ali gebruikte deze werkwijze van hulpeloosheid van nature. Ik snap nu eindelijk waarom Zalm beschermheer van Ayaan was.
 
Opnieuw, net als in het boek van Vogelaar komt de houding van PvdA-bewindslieden tegenover personeel zoals chauffeurs. Het weerwoord van een PvdA'er tegen Zalm was:  VVD'ers hebben meer ervaring met personeel. Nog vermakelijker is verontwaardiging van Zalm hierover.

Tot slot, de leukste anekdote vond ik dat de minister van Financiën uit Mongolië langs kwam en Zalm vertederde. Ook de minister van Luxemburg was vertederd door Mongolië. Dus besloot Zalm te bezien wat Nederland kon doen en Luxemburg wilde graag de pogingen ondersteunen. Frankrijk was verbaasd door deze acties en stelde een ambtelijke werkgroep in om uit te zoeken wat het voordeel was voor Nederland en Luxemburg om Mongolië te helpen. Die vond natuurlijk wat: Mongolië had een grote oppervlakte en zou dus recht hebben op veel frequenties terwijl de kleine landen als Nederland en Luxemburg dat niet zouden hebben. Of daar wat in zat, is nooit duidelijk geworden.