Wim van der Camp was het langst zittend Kamerlid van het CDA. Hij gaf een 'klasje', dat wil zeggen dat hij in enkele bijeenkomsten de procedures uitlegde aan nieuwe Kamerleden. Niet alleen heeft hij dat bij het CDA gedaan, maar bijvoorbeeld ook bij de LPF. Dat kwam het functioneren van de Kamer ten goede.

Nu denkt iedereen natuurlijk dat ook de parlementaire pers weet hoe de hazen lopen en in ieder geval hoe de hekjes staan (procedures zijn) rondom de hazenpaden. Helaas, uit het geval Ton Elias blijkt dat dat niet het geval is.

Een van de dingen die gebruik zijn, zijn technische briefings. Als er een ingewikkelde wet of brief is, bieden ministers aan dat hun ambtenaren een toelichting geven en feitelijke vragen beantwoorden. Dus geen politieke vragen want dat ligt op het terrein van hun minister en moet in het openbaar gewisseld worden.
Omdat ambtenaren vrij uit moeten kunnen antwoorden, is het gebruikelijk dat deze briefings besloten zijn. Voorbeelden van technische briefings die ik meegemaakt heb, zijn de ambtenaren van de Rekenkamer die uitlegden hoe een begroting in elkaar zit, de toelichting over de overgang van de PUR, het pensioen voor oorlogsslachtoffers en nu ook de stand rondom de aanbestedingswet.

Normaal belt het ministerie met de griffier van de betreffende commissie en wordt het besproken in de procedurevergadering. Echter dit keer werd door de vergadering verzocht om een schriftelijk verzoek. Dus kwam er een briefje met wilt u een technische briefing. En vervolgens werd dat briefje als vertrouwelijk geclassificeerd. In de procedurevegadering werd besloten het aanbod te aanvaarden. Kennis is tenslotte nooit weg.
Maar toen maakte Ton Elias, die blijkbaar de regels niet kent, er een heel drama van. Hij deed of hij omgekocht werd en riep achterkamertjespolitiek.
Als een minister dat wil, dan dan worden de kamerleden gewoon uitgenodigd op het Ministerie of op een terrasje in het zonnetje op het Plein en krijgen ze tenminste een lunch aangeboden.

Kennis van hoe werkt het zoals in het klasje van Wim gegeven werd, heeft Ton helaas gemist. En met het vertrek van Wim naar Brussel, bestaat het klasje niet meer.
 
Of zou Ton toch beter weten en is het gewoon opportunisme, Hij gaf natuurlijk zelf cursussen aan Kamerleden van hoe kom ik in het nieuws. Dat lukt hem aardig, maar of het land daar beter van wordt?