In onze Grondwet staat dat de kwaliteit van zorg en de bereikbaarheid van zorg (financiëel en qua afstand) gegarandeerd moeten worden door de overheid. Dit komt voort uit het gevoel dat iedereen recht heeft op gezondheid en dat een zorgbehoevend iemand zonder onderscheid geholpen moet worden.

Als je een Nederlander vraagt: vindt je dat een ziekenhuis winst mag maken, dan zegt hij nee.
Voor mij is het belangrijk dat een ziekenhuis niet aan "cherry picking" doet door winstgevende patiënten te nemen en dure patiënten met bijvoorbeeld medicijnen tegen kanker, te weigeren.

Natuurlijk zijn er de gebruikelijke tegenargumenten. Er wordt flink verdiend aan en in ziekenhuizen: medicijnen, apparatuur, artsenmaatschappen, iedereen maakt winst. Indien op een krukje staat dat het ook geschikt is voor ziekenhuizen, dan is de prijs meteen 100% duurder. Ikea heb ik nog niet gezien in Nederlandse ziekenhuizen.
Ook banken en andere kapitaalverschaffers stellen  voorwaarden en nemen winst. Daar hoeven ze niet een ziekenhuis voor te bezitten.
Sterker zorginstellingen kunnen als ze willen, gewoon geld weggeven. Het komt weinig voor, maar de actie van DSW om E 1 mln. te geven aan de tsunami-actie in 2004 is minstens opmerkelijk te noemen.
Kortom waarom zou een "cowboy" een ziekenhuis willen bezitten? Bij bijvoorbeeld de leningsvoorwaarden kunnen ze toch nu al van alles bedingen?

De maatschappelijke onderneming klinkt als een nieuwe mogelijkheid, maar ik zie niemand van de stakeholders die er enig belang bij heeft. Bovendien is het opmerkelijk te noemen dat nu weer gepraat wordt over de invloed van gemeenten en provincies terwijl de afgelopen jaren die invleod is afgeschaft. Hetzelfde geldt voor de kleine verzorgingshuizen in villa's in Zeeland die opgekocht zijn tegen grote kosten. Afweging van pro en contra lijkt niet gebeurt te zijn. En geheugen lijkt af en toe ook te ontbreken. Vermoedelijk zal de politiek hier mee bezig houden. Ik hoop dat de zorg vooral kijkt naar de zorg zelf en hoe die verbeterd kan worden.