Ouderen zijn voor zorg verzekerd via de AWBZ, een volksverzekering. Voor de volksverzekering is gekozen omdat langdurige zorg gebaseerd is en moet blijven, op solidariteit met de ouderen en gehandicapten die zorg nodig hebben.

Dat mensen door de stijging van de gemiddelde leeftijd meer zorg nodig hebben is niet bewezen.
Ten eerste wordt bij deze stelling vergeten dat sinds de invoering van de AOW vooral de gemiddelde leeftijd is gestegen doordat de kindersterfte afgenomen is. De stijging van de levensduur van mensen die 65 jaar zijn is enkele maanden.
Ten tweede wordt bij de stelling vergeten dat mensen slechts de laatste 2 jaar van hun leven de meeste kosten maken. Worden mensen ouder, dan verschuiven de kosten in tijd, maar nemen ze niet recht evenredig toe.
Ten derde wordt vergeten dat ouderen mensen kwieker zijn en daardoor veel meer mantelzorg verlenen aan hun vrienden en bekenden. 

De zorg zal duurder worden. Nieuwe medicijnen, nieuwe diagnoseapparatuur en behandelmethoden e.d. brengen extra kosten met zich mee. Maar juist door deze extra mogelijkheden blijft men langer thuis, in een goede conditie en is daardoor minder thuiszorg nodig. Dit werkt weer besparend. Kosten voor de zorg moeten gemaakt worden en voor de benodigde premies mag uitgegaan worden van de solidariteit van mensen van alle leeftijden.

Terecht wordt gesteld dat kosten niet het probleem zijn maar wel het personeel. Dat betekent nu kijken hoe we zo efficiënt de zorg kunnen organiseren. Daarbij mogen we niet vergeten dat preventie besparend werkt.
Gezien het teruglopend aantal mensen moeten we zorgen dat zoveel mogelijk mensen aan het werk komen. Dus niet langer praten over bejaarden van ouder dan 60.
Nee, bij 65 krijg je AOW en voor die tijd moet iedereen zoveel mogelijk ingeschakeld worden in het arbeidsproces om het noodzakelijke werk te doen.