De minister noemt het oude ideaal van de huisarts als behandelaar, die in een buurt goed samenwerkt met de verpleegkundige en de thuiszorg. Sindsdien werd de huisarts poortwachter die patiënten zonder ernstige problemen uit de tweedelijn moest houden en die de overige patiënten naar de goede zorg moest verwijzen. Het voordeel was dat de patiënten zich niet hoefden te verdiepen in kwaliteit of in wachtlijsten. Dat deed de huisarts. Het nadeel was dat de huisarts zich ging beperken tot een dagtaak. ’s Nachts en in het weekend zijn nog weinig huisartsenposten bereikbaar.
Nu moet de patiënt volgens de minister, hoe ziek ook, mondig zijn en zal de huisarts hem gaan behandelen. Ook voor zaken die nu nog in het ziekenhuis behandeld worden. Voor de overige zorg moet de patiënt bewust kiezen voor een bepaald ziekenhuis.
De vraag is natuurlijk of mondigere patiënten zich meer door een huisarts laten behandelen. En ook of gespecialiseerde nurse practisioners niet leiden tot meer ziekenhuisopnamen. Ooit zijn de Riaggs opgericht als 11/2-lijnszorg  om te voorkomen dat psychiatrische patiënten in een psychiatrisch ziekenhuis terecht kwamen. De minder hoge drempels leidden echter tot meer opgenomen psychiatrische patiënten.

Opmerkelijk is het grote vertrouwen in de zorgverzekeraars. De minister gaat hen aanspreken op hun verantwoordelijkheid om de volumegroei te matigen.
In mijn ogen is dat hetzelfde als de autoverzekeraars aanspreken op hun verantwoordelijkheid het aantal autoschades te verminderen. Een verzekeraar kan slechts eisen dat schade hersteld wordt door speciale garages waarmee zij kostendeals gemaakt heeft. Dat sluit aan bij de door de minister aangekondig-de financiële prikkels die de zorgverzekeraars gaan krijgen om zorg goed in te kopen. Maar hoe verhoudt zich dit tot de keuzevrijheid van de patiënt?
De minister vertrouwt niet geheel op de zorgverzekeraars en kondigt een nieuw macro-instrument aan om de kosten te beheersen. Met u ben ik heel benieuwd hoe dit instrument eruit gaat zien.

Tot slot kondigt de minister een wetsvoorstel aan over winstuitkering bij de medisch specialistische zorg. In tegenstelling tot haar presentatie is dit natuurlijk opnieuw een beperking van de vrijheid van zorgaanbieders en mogelijk in het bijzonder van de specialisten. Op dit moment kunnen immers alle zorgaanbieders ongelimiteerd winst uitkeren. Zij kunnen zelfs hun geld weggeven. Op zijn hoogst moeten daarvoor de statuten gewijzigd worden. Gelukkig beseft bijna niemand dit.