De opinie over de hoogte van een inkomen en secundaire voorzieningen hangt mede af van de omgeving. Daarom denken de man in de straat en leden van de Tweede Kamer anders over vergoedingen dan leden van de Raad van Bestuur en specialisten

Leden van de Tweede Kamer hebben een goed inkomen en een goede onkostenvergoeding. De vergoeding is overigens afhankelijk van de afstand. Kamerleden die ver weg wonen, kunnen niet naar huis tijdens de vergaderdagen en hebben dus een flat of een kamer bij een hospita in Den Haag. Het salaris en de pensioenen gaan met de ambtenaren omhoog of omlaag. Daar is dus niets mis mee. Maar wat wel opmerkelijk is, zeker vergeleken met de salarissen en vergoedingen in het buitenland, zijn de secundaire zaken. Daar heb ik me destijds als beginnend Kamerlid zeer over verbaasd.

Alle restauratieve voorzieningen worden doorbelast. Elk Kamerlid moet bij voorkeur een open rekening hebben zodat als men bijvoorbeeld koffie wil, het bedienend personeel dat direct op de rekening kan schrijven. Ook het eten en drinken van gasten van Kamerleden wordt direct op hun rekening geschreven. Kamerleden betalen het externe tarief. Dat in tegenstelling tot het personeel van de Kamer, Kamerleden en fracties. Zeg maar, alsof specialisten meer voor hun dagelijkse koffie en eten  moeten betalen dan hun secretaresses en de ziekenhuismedewerkers. In de gangen staan automaten. Theezakjes bij het warmwater moet men zelf kopen: iedereen zou die zakjes mee naar huis kunnen nemen.

Ook met de kantoorbenodigdheden wordt zuinig omgegaan. Pennen nemen Kamerleden mee van werkbezoeken of hebben ze nog over van de laatste verkiezingen. Visitekaartjes moet men zelf laten maken en betalen. Mapjes voor stukken in te doen mogen niet van plastic zijn: milieu. De oudere Kamerleden doen voor hoe je de zijkant van een grote enveloppe zo kan afknippen dat het een handig mapje wordt voor A4-tjes.  En natuurlijk is er volop hergebruik van mappen.

Automatisering heeft zijn intreden gedaan. Naast een computer op de werkplek beschikken de Kamerleden over een pc thuis. De poorten van deze pc zijn allemaal gesloten en software komt niet door de firewall heen. Het is dus bijvoorbeeld niet mogelijk om een scanner op de pc aan te sluiten. De mooie schijfjes die lobbyisten achterlaten, kunnen helaas meestal niet gelezen worden. Mailen en stukken ophalen kan alleen via deze beveiligde pc. Dat betekent dat een Kamerlid een probleem heeft als zijn pc stuk is. Nu zijn er 150 Kamerleden en dus ook 150 pc’s. Als een pc stuk is, moet dus gewacht worden tot hij gemaakt is. Indien hij niet meer te maken is, moet er een nieuwe pc besteld worden en dat moet centraal bij een bedrijf en duurt dus een paar dagen. Ook al trek je je portemonnee, de ambtenaar mag niet even naar de winkel gaan om een pc te kopen. Mail kan natuurlijk wel in de Kamer gelezen worden. En websites moet men natuurlijk zelf laten maken,  bijhouden en betalen. Ook de mobiele telefoon moet boven een standaardbedrag betaald worden. Na de eerste aanbesteding had overigens 40% van de Kamerleden thuis geen bereik.

Kamerleden kunnen kiezen tussen een openbaarvervoerskaart of een parkeerplek en een km-vergoeding tussen huis en Den Haag. Dus geen auto met chauffeur, geen taxi. Als het laat wordt, dan zoeken de treinreizigers de autorijders op met het verzoek om mee te mogen rijden. De voordelen: niemand spreekt kwaad van automobilisten.
 
Het bovenstaande geeft slechts enkele voorbeelden van de calvinistische mentaliteit van ons parlement. U begrijpt, in zo’n omgeving wordt anders aangekeken tegen de beloning en vergoedingen van leden van Raden van Bestuur. Maar er is ook goede nieuws: ook in uw instelling kan nog veel bezuinigd worden.