Op het partijcongres van het CDA werd de barmhartige Samaritaan genoemd als voorbeeld: iemand die als vrijwilliger en mantelzorger werkte. Dat beeld riep op dat de nieuwe politieke visie van het CDA zou uitgaan van onbetaald vrijwilligerswerk. Dit is gelukkig niet het geval.

Het beeld van de barmhartige Samaritaan wordt vaak verkeerd gebruikt. De barmhartige Samaritaan (Lucas 10: 25-37) was een reiziger die een slachtoffer van een beroving zag liggen langs de weg van Jeruzalem naar Jericho. Hij verleende eerste hulp, bracht hem naar de herberg  en betaalde de herbergier om het slachtoffer verder te verzorgen. Uit deze vergelijking volgt dus dat je iemand naar de goede instanties moet brengen en voor hem moet betalen.

In de nieuwe politieke visie “Kiezen en Verbinden” van het CDA staat een hoofdstuk over gezondheidszorg. Daarin wordt natuurlijk benadrukt dat er in de toekomst meer kan in de zorg en dat daardoor de kosten omhoog zullen gaan. Bestrijding hiervan wordt vorm gegeven door preventie en door een goede Eerste lijn als poortwachter. De anderhalve lijnszorg voor onder meer astma en diabetes moeten gedaan worden door praktijk-ondersteuners van de huisartsen. Ziekenhuizen zullen zorg concentreren, zij zullen niet alles meer zelf doen. Voor grote algemene risico’s als obesitas zullen nationale initiatieven ontwikkeld moeten worden. Hulpmiddelen en zelfzorgmiddelen die mensen zelf kunnen betalen, zullen niet langer  opgenomen zijn in het basispakket. Zorgverzekeraars krijgen de regie en moeten goed inkopen of kunnen kiezen de verzekerden de keuze te laten. Zorgverzekeraars hebben een acceptatieplicht.

In de visie wordt de afschuw uitgesproken voor grote bureaucratische organisaties.
Opmerkelijk is dat volgens de visie persoonlijke budgetten moeten komen voor mensen met een specifieke zorgvraag zodat inhoud wordt gegeven aan het nemen van eigen verantwoordelijkheid en het verlenen van zorg in de eigen omgeving. De persoonlijke budgetten worden vouchers in de zorg. Maar op de lange duur ziet men een overgang naar gemeenten en naar zorgverzekeraars. Aan de andere kant geeft men weer dat de AWBZ moet blijven bestaan voor bijzondere ziektekosten voor langdurige en intensieve zorg. Kortom, de keuze voor ouderenzorg voor AWBZ, Zorgverzekering of WMO zal nog in de toekomst moeten plaatsvinden. Wel pleit het CDA voor scheiden wonen en zorg.

In het hoofdstuk over zorg ontbreekt de GGZ. Deze zorg staat wel in de Bijbel genoemd (Lucas 8: 26-39), maar ook daar blijkt dat de omstanders geen raad wisten met de genezing van bezetenen. Gezien de discussie over financiën zal helaas ook deze zorg de komende tijd veel aandacht vragen van Den Haag. Het is jammer dat hierop een aparte visie ontbreekt.