Opnieuw constateert de Regering dat het geld op is en dat er dus bezuinigd moet gaan worden. De economie in Nederland krimpt. De zorgverleners lijken dit nog niet te beseffen. Zorgverleners verbazen zich er nog over dat er niet meer kan komen. Hun protestdemonstraties zijn achterhoedegevechten. De toekomst is niet minder meer, maar in de toekomst is er gewoon minder. De door de zorgverzekeraars voorziene 0-groei betekent dus nog steeds dat er relatief meer geld naar de zorg gaat. Dat is politiek ongewenst. De zorg zal echt moeten inleveren.

Bij de ziekenhuiszorg gaat deze inlevering gepaard met een forse discussie over kwaliteit en bereikbaarheid. Duidelijk is dat sluiting van locaties financieel de beste oplossing is. Echter, in ons polderlandschap verliep een sluiting altijd via overname en vervolgens concentratie via nieuwbouw. De discussie is zakelijker geworden. Niet langer staat het Binnenhof vol met mensen die zeggen dat hun ziekenhuis open moet blijven, maar dat als zij ziek worden, zij zelf natuurlijk naar een ander ziekenhuis gaan. De politiek kan de dure fusies niet meer betalen. De bal ligt bij de zorg. Indien zij alles open willen houden, dan zullen zij zelf moeten gaan betalen.

Bij de psychiatrie leiden de bezuinigingen ook tot discussie over kwaliteit. In het verleden was er een budget per regio. De oprichting van goedkopere instellingen in de GGZ naast de algemene psychiatrische ziekenhuizen (APZ), leidde tot lagere drempels en tot meer cliënten in de psychiatrie en dus ook in de APZ-en. Een les niet vergeten moet worden bij het  ‘goedkoper’ maken van de zorg door verplaatsen van de tweede naar de eerste lijn. De wachtlijstgelden in de psychiatrie leidden niet tot vermindering van wachtlijsten, maar wel tot vergroting van het aantal behandelingen per cliënt. Het probleem van beperking van de behandeling, speelt nog steeds. Inmiddels is duidelijk dat we in Nederland te veel klinische bedden hebben, te weinig poliklinisch behandelen en te weinig gebruik maken van nieuwe behandelingsmethoden zoals E-health. Betere zorg zal leiden tot grote problemen in de psychiatrie, tot ontslagen en tot mogelijke faillissementen.  Deze sector wordt eindelijk niet langer politiek verwaarloosd.
 
De zorg voor verstandelijk gehandicapten heeft drie bezuinigingen. Door zorgzwaartepakketten per cliënt gaat betaald worden wat geleverd wordt. Ook gaat de IQ-grens weer terug zoals die vroeger was. Zorg voor hogere IQ was zorg van de gemeenten. En de dagopvang en begeleiding gaat naar de WMO, zal meer afgestemd en beperkt worden en zal daardoor goedkoper worden. Wijzigingen die gemakkelijker gezegd zijn dan goed uitgevoerd. Maar zij liggen vooral op de bordjes van gemeenten.

Binnen de ouderenzorg zijn de Fleur-gelden. Dit extra geld voor extra handen aan het bed durven instellingen niet in te zetten omdat zij bang zijn dat deze budgetverruiming slechts tijdelijk is. Opmerkelijk is dat ook de mensen met de indicatie verblijf die niet opgenomen zijn, extra gelden gekregen hebben: het PGB krijgt een opslag en het budget wordt voortaan via de thuiszorg-berekeningswijze betaald. Bovendien mogen instellingen hun eigen indicaties gaan maken. De bestraffing van instellingen die niet onderaan de bandbreedte zorg verlenen, is dus overbodig gemaakt. Boete wordt voorkomen door de indicaties aanpassen. Of deze gelden dus nuttig gebruikt gaan worden, is de vraag.