Of zorg voor ouderen geldverspilling is, werd opnieuw in Buitenhof aan de orde gesteld. De redactie van Buitenhof kondigde aan: “Aan de kostenstijging in de zorg lijkt maar geen einde te komen. De verzekeringspremies moeten omhoog en op het basispakket wordt bezuinigd. Maar gaan artsen zelf niet ook te lang door met het behandelen van bijvoorbeeld ernstig zieke ouderen?”

Deze aankondiging deed vermoeden dat er weer gehangen werd naar de tijd van de Germanen waarbij de ouderen die nutteloos waren voor hun dorp, het bos ingestuurd werden om te sterven.

Gelukkig was de discussie niet van dit niveau. Zorg aan ouderen werd niet als verspilling gezien. Men wilde zeker niet terug naar 20 jaar geleden toen er leeftijdsgrenzen gesteld werden aan behandelingen. Een dergelijke leeftijdsdiscriminatie is natuurlijk verboden in Nederland.

Wel stelden de specialisten dat artsen geen ziektes, maar mensen moeten behandelen. De arts moet dus verder kijken dan alleen naar een stoornis. Zij moeten ook kijken naar de rol van andere ziektes en naar de algehele conditie van de patiënt. Kan het lichaam van de patiënt de behandeling aan, of betekent deze behandeling juist de dood voor deze patiënt.  Deze discussie speelt natuurlijk ook bij jongere patiënten.

Of het leven met een handicap zinvol is, is niet aan de arts maar aan de patiënt. Zelf werd ik geconfronteerd met een arts die mij vroeg: waarom reanimeren, uw moeder rest slechts een leven in een verpleeghuis. In die discussie is natuurlijk de tegenvraag: waarom zijn er dan nog verpleeghuizen en instellingen voor verstandelijk gehandicapten indien zo’n leven toch niet de moeite waard is.

Ook kwam in Buitenhof aan de orde dat er te weinig rekening gehouden werd met de patiënt. Dat kinderen anders reageren op medicijnen is duidelijk. Daar wordt ook onderzoek naar gedaan. Overigens volgens velen te weinig onderzoek. Maar ook ouderen reageren natuurlijk anders. Een mooi voorbeeld was het geven van de reguliere hoeveelheid medicijnen voor hoge bloeddruk aan een oude patiënt. Het gevolg: er kwam te weinig bloed in de hersenen.
Het trieste is dus dat er niet alleen te weinig onderzoek gedaan wordt naar de invloed van medicijnen bij ouderen, maar ook dat een arts een patiënt zonder meer zijn hele leven dezelfde hoeveelheid medicijnen laat slikken zonder daarbij na te denken of er iets gewijzigd moet worden.