De kreet: mensen willen zo lang mogelijk thuis wonen, geeft aan dat er wat mis is in de gezondheidszorg: mensen voelen zich vaak niet thuis in een verpleeg- of verzorgingshuis. Thuis is waar je je geborgen en veilig voelt, waar je gelukkig bent. In veel verpleeghuizen voelt een bewoner zich niet thuis omdat de privacy van een eigen kamer ontbreekt, er geen eigen spullen zijn en er slechts een prikbord is voor foto’s en kaarten. Het prikbord is natuurlijk het symbool dat je tijdelijk door de instelling en het personeel geduld wordt. Over ruim een jaar ligt er een ander in je bed. Daarom kan er geen haakjes in de muur komen voor je schilderij en moet je je behelpen met een prikbord.

Zolang mogelijk thuis wonen betekent dus niet dat elke eengezinswoning waar iemand min of meer per toeval is gaan wonen, omgebouwd moet worden tot een eenpersoonsverpleeghuis. Zelfs als we dit ons kunnen veroorloven door meer gebruik te maken van techniek, blijft er nog steeds een groot probleem: eenzaamheid. Eenzaamheid is voor veel "normale" ouderen een probleem. Maar als ze ook nog gehandicapt zijn en nauwelijks de deur uit kunnen, dan speelt dit extra. Natuurlijk is de buurt belangrijk. En daarom is spreiding belangrijk. Maar ik zie ook graag ook voldoende centrale voorzieningen waar ik zelf naar toe kan gaan. Ik zal zelf kiezen voor een groot complex waarbij de zorg kleinschalig georganiseerd is en waar voldoende privacy is.