Vol verbazing heb ik het gedoe over sterftecijfers gezien. Blijkbaar is iedereen vergeten dat het NZI en daarna Prismant in de Basisgegevens instellingen van de intramurale gezondheidszorg het aantal overledenen gewoon publiceerde. Nooit gedoe.

 

Uit die cijfers bleek toen dat het aantal overleden patienten ongeveer gelijk was aan het aantal bedden van een ziekenhuis en dat het aantal overledenen ook een kleine 4% was van het aantal opnamen. Ik vermoed dat deze cijfers nog steeds kloppen.

 

Maar natuurlijk worden de cijfers beïnvloed.

Wanneer worden patienten bijvoorbeeld doorgestuurd naar een ander ziekenhuis.

Maar ook wat is het beleid op sterven. Stuurt de arts uitbehandelde patienten weg zodat zij thuis kunnen sterven (hangt mede af van de thuiszorg). Is er samenwerking met een hospice? En hoe is de relatie met verpleeghuizen? Zijn er verpleeghuizen met een hospicefunctie in de buurt? Worden uitbehandelde patienten opgenomen in het verpleeghuis? Of sturen verpleeghuizen uitgedroogde clienten en clienten met doorligplekken juist naar het ziekenhuis om te sterven?

 

Deze zeer eenvoudige vragen zijn bepalend voor de beoordeling van sterftecijfers. Met daarnaast natuurlijk ook zaken als ernst van patienten, soorten specialistmen, opnamebeleid (patienten gaan direct door naar CCU of blijven of SEH) etc.

 

Kortom het aantal overledenen per instelling is niet interessant. Het beleid wel.