In het artikel "Collega-instelling ontmantelt instituutszorg" wordt uitgegaan van een vreselijke toestand: het welzijn van 78% van de bewoners was niet goed en zelfs 35% van de bewoners was door de bodem van de zorg gezakt. Wantoestanden dus, die door een totale ontmanteling van het instituut opgelost zijn. Wantoestanden zijn nooit acceptabel. Ze hangen echter niet samen met instituutszorg. Een eigen plek, een eigen kamer, kleine groepsgrootte met een huiselijke sfeer, een goede bejegening dat is nodig voor alle cliënten of ze nu geïntegreerd in een wijk of op een instellingsterrein wonen. Het is een schande als cliënten en hun woonruimten op instellingsterreinen verwaarloosd worden.

Van Loon geeft in het artikel aan dat "een mens met een verstandelijke beperking zélf moet kunnen bepalen hoe zijn of haar leven inhoudt krijgt". Dat betekent in mijn ogen dat deze cliënt ook moet kunnen kiezen hoe hij wil wonen. Er moet keuze zijn tussen geïntegreerd wonen in een wijk en wonen op een groot instellingsterrein met centrale voorzieningen, dus tussen wonen in de Jordaan en wonen in Center Parcs en alles wat daar tussen zit. Geld is daarbij net als bij niet-gehandicapte mensen een randvoorwaarde. Hoe het geld besteed moet worden is de keuze van cliënten. Het bedrag uit de AWBZ zou hetzelfde moeten zijn.

Zowel het wonen in een wijk als het wonen in een instelling heeft voor- en nadelen. Bij geïntegreerd wonen geldt vaak: het "normaal" zijn, het winkelen in een echte winkel en het meedoen met de samenleving. Maar heeft als nadeel: de eenzaamheid, het afgewezen worden door de samenleving en eventueel niet zonder begeleiding buiten kunnen zijn. Duidelijke voordelen van een grote instellingen zijn de grote centrale voorzieningen, zoals de discotheek, een zwembad en manege of boerderij. Maar dan moet die instelling dus niet afgebouwd zijn tot een restgroep. Beide vormen kennen dus voor- en nadelen. Bij werkelijke emancipatie en zelfbepaling door de cliënt, zoals Arduin wil, mag de cliënt volgens mij ook zelf kiezen hoe en waar hij wil wonen: zelfs voor een huis in de bossen of aan zee. Ik ga in ieder geval die keuze niet voor hem maken. Den Haag verordineert niet meer.