Het is niet meer van zelfsprekend dat de geboden zorg overeenkomt met de zorg die gewenst wordt. Een medewerkster vertelde me dat zij vroeger iedereen op dezelfde manier moest verzorgen: wassen, aankleden, eten geven, enz. Nu kijkt ze naar wat de mensen zelf kunnen en helpt slechts daar waar het nodig is. Dat betekent dat ze minder hoeft te tillen en te sjouwen, maar wel meer moet praten, opletten en begeleiden. Welke zorg nodig is, staat nu minder vast dan vroeger. Daardoor is natuurlijk ook discussie ontstaan. Alle ouders willen het beste voor hun kind. Het kan nooit goed genoeg zijn. Instellingen hebben echter ook hun visie op zorg. En er zijn financiële grenzen.

Bij zorg in natura gaat het geld dat door de indicatie bepaald wordt, direct naar een zorgaanbieder. Uit de rechtzaak van de Clientenraad bij De Bruggen blijkt dat niet het gehele budget van een cliënt precies voor die cliënt gebruikt moet worden. Slechts het totaal moet aan alle cliënten besteed worden. Daardoor kan de zorgaanbieder soms wat meer zorg geven aan de een als dat nodig is en dus wat minder zorg aan de ander. Vandaar dat het goed zou zijn als er jaarlijks samen met de cliënt en zijn familie een zorgplan opgesteld wordt waarin afspraken staan over de te verlenen zorg. Op deze manier wordt er duidelijkheid verschaft welke zorg geleverd zal gaan worden. De Staatssecretaris heeft aangekondigd dat zij het zorgplan verplicht wil stellen.

In plaats van zorg in natura kunnen cliënten ook kiezen voor geld (PGB) om zelf zorg in te kopen. Zij zijn dan geheel vrij om het geld te besteden op de manier die zij willen en zij onderhandelen zelf met zorgaanbieders of zorgverleners over geld, kwaliteit en kwantiteit. Hoeveel en welke zorg ingekocht is, moet geregeld worden in een "contract". Als een zorgaanbieder minder zorg geeft dan hij volgens contract moet leveren, dan pleegt hij contractbreuk. De cliënt kan de zorgverlener erop aanspreken en eventueel overgaan tot juridische stappen. Goede, eenduidige contracten zijn echter nog te weinig aanwezig.

Via een zorgplan of via contracten kan de cliënt en diens wettelijke vertegenwoordiger dus bepalen welke zorg verkregen zal gaan worden. De eisen moeten natuurlijk ook haalbaar en acceptabel zijn voor een zorgaanbieder. Zorgaanbieders hebben geen acceptatieplicht van cliënten. Als niet tot overeenstemming gekomen kan worden, dan moet de cliënt naar een andere oplossing zoeken. Er moet dus meer concurrentie in de zorg komen en dus meer nieuwe aanbieders.