De economische crisis legde de afgelopen periode een schaduw over politiek Den Haag. Dat er het afgelopen jaar veel meer is uitgegeven dan in het coalitieakkoord was afgesproken, wordt vergeten door de vermindering van inkomsten. Maar natuurlijk was ook de vraag: wat kunnen we doen om te zorgen dat er meer werk is. En wat kan bezuinigd of uitgesteld worden zodat er geen grote leningen gesloten hoeven te worden.
Voor dat laatste heeft de fractie de operatie stofkam gedaan. Ofwel iedereen heeft nagedacht over deze vraag. Zelf heb ik met nadruk ingebracht dat de minister van VWS meer duidelijkheid moet geven over de toekomstige vergoeding van de bouwkosten zodat ziekenhuizen zoals Mesos in Utrecht en Meander Medisch Centrum in Amersfoort met hun nieuwbouw kunnen beginnen. Maar ook heb ik gewezen op een mogelijke bezuiniging in de zorg: in het afgelopen jaar hebben specialisten gemiddeld 40% bruto (28% netto) meer verdiend, terwijl de productie in ziekenhuizen minder was geworden. Ook gemeenten kunnen snel meer investeren, bijvoorbeeld door scholen met een verkeerde luchtkwaliteit (te weinig ventilatie) eerder te laten verbouwen: goed voor de kinderen en goed voor de economie. Maar misschien het simpel-ste wat de overheden kunnen doen is de rekeningen binnen de wettelijke termijn betalen zodat bedrijven minder krediet nodig hebben. Uitgerekend is dat dat alleen al 1,5 miljard zou opleveren voor het bedrijfsleven.

Na deze actie volgde een onderhandelingstraject dat te vergelijken is met de formatie. Alleen dit keer waren de partijen duidelijk en was een informatie overbodig. Balkenende trad op als formateur en de fractievoorzitters en de vicepremiers onderhandelden namens hun fracties. In de fractievergadering van het CDA werd besproken wat de fractieleden zeer belangrijk vonden. Maar onderhandelen kan je niet met 41 fractieleden. Dus moet je vertrouwen geven aan de onderhandelaars en hopen dat ze er het beste van weten te maken om zoveel mogelijk punten uit het verkiezingsprogramma te realiseren en de uitgangspunten van het CDA goed te verdedigen. En dat is niet gemakkelijk omdat er zoveel bespaard moet worden. Op het moment dat ik dit schrijf, is er nog geen definitief resultaat. Maar ik vermoed dat dat er wel is op het moment dat u dit leest.

Overigens is een bijkomend voordeel van de crisis wel dat er bezinning plaatsvindt over de hoogte van salarissen en bonussen en dat belastingparadij-zen aangepakt worden.

Natuurlijk vraagt u zich af, heeft de Tweede Kamer verder nog gewerkt? Waarschijnlijk heeft u slechts op de tv allerlei spoeddebatten gezien, waarvan de zin deels te betwijfelen is en waardoor in verband met mogelijke stemmin-gen de Tweede Kamerleden telkens hun afspraken moesten afzeggen.
Als voorzitter van de contactgroep Nederlands- en Britsparlement heb ik overigens namens de contactgroep formeel een brief geschreven met een klacht over het niet toelaten van Wilders in Engeland.

Maar ook het normale handwerk voor Kamerleden ging door. Zo heb ik mogen discussiëren over het nut en noodzaak van Welstand, het landelijk Afvalplan tot 2012 en het aanbestedingsbeleid van de overheid. Daarnaast waren er de schriftelijke vragen. Bijvoorbeeld wat de consequenties zijn dat het leger 155 trucks bij de kazerne in Soesterberg niet mag verplaatsen omdat er onder de trucks zeldzame varens groeien en of defensie dus zomaar 155 autowrakken in een natuurterrein mag laten staan. Klinkt ludiek, maar de consequenties voor het oefenen van het leger en dus ook financieel, kunnen enorm zijn. Door zulke vragen worden de ministeries van LNV, VROM en Defensie wel gedwongen om een probleem samen te bespreken en op te lossen.